Çekmecemde sararmış bir akşam duruyor,
Katladığım her köşesinde senin izin.
Yazmaya başladığım cümleler yarım kalıyor,
Kalemim biliyor da dilim söyleyemiyor ismini.
Bir şarkı geçiyor uzak bir pencereden,
Hatıralar usulca oturuyor yanıma.
Ne seni geri çağırıyorum ne zamanı,
Yalnızca bir ses arıyorum eski akşamlardan.
Özlemek, her gün kapıya bakmak değil,
Bazen güzel bir haberi ilk sana anlatmak istemek.
Kalabalığın ortasında bir an durup,
Keşke burada olsaydın diye içinden geçirmek.
Defterin son sayfasına şunu yazdım:
Her uzaklık unutmakla ölçülmez.
Bazı insanlar yanında olmasa da
Kalbin en sakin yerinde yaşamayı sürdürür.
Emrullah Çitil