Ben Emrullah Çitil… Hayat bana küçüklüğümden itibaren çok şey öğretti. Kaybettiklerim, yaşadığım acılar, hüsranlar, ihanete uğramalar ve kayıplar… Bunların hepsi beni ya yıkacaktı ya güçlendirecekti. Ben hep güçlenen tarafı seçtim. Çünkü düşmek var, ama düşerken yeniden kalkmak ve kendi yolunu çizmek gerçek gücü gösterir. Ben düştüğümde bile düşmedim; her darbeden ders çıkardım, kendi hayatımı kendi sözlerimle yazdım.
Hayat bana acıyı, kaybı ve yalnızlığı öğretti. Ama ben bu yalnızlığı korkulacak bir boşluk olarak değil, kelimelerime dökeceğim bir güç olarak gördüm. Gözyaşlarımı, sessiz gecelerdeki fısıltılarımı, acılarımı yazdım, paylaştım ve seslendirdim. Çünkü yaşamak sadece nefes almak değildir; yaşamak, hissetmek, öğrenmek ve paylaşmaktır.
Çocuk yaşta kayıplar ve acılarla tanıştım. Annenin yokluğu, sevdiklerinle vedalaşmak zorunda kalmak, insanın güvenini sarsan ihanetler… Bunlar beni yordu, ama yıldırmadı. Aksine, bana kelimelerin, şiirlerin ve sözlerin gücünü öğretti.
Ben her düşüşümde yeniden ayağa kalktım. Her kayıp, beni daha bilge, daha güçlü ve daha dikkatli yaptı. Ve öğrendim ki; hayatın acımasızlığına karşı koymanın en iyi yolu, kendi yolunu çizmek ve kendi sözünü yazmaktır.
“Annem yok, ama sesin kulaklarımda çınlar,
Her hatıran içimde bir ışık gibi yanar.
Kaybettim belki seni, ama öğrendim sevgiyi,
Her gözyaşım bana güç verir, her acı yeni bir hikâye anlatır.”
Hayat bana acıyı gösterdi; annemi kaybettim, sevdiklerimi kaybettim, nişanlımı kaybettim. Bu acılar, bir insanın dayanabileceği sınırları zorlar. Ama ben bu acıları kendi gücüme dönüştürdüm. Her acı, her kayıp, her hüsran, bana kelimelerimi ve sözlerimi nasıl daha güçlü kılacağımı öğretti.
Ben düşerken şiir yazdım, söz yazdım, duygularımı seslendirdim. Ve bu sözler, sadece kelimelerden ibaret değil; yaşanmışlığın, hissedilmişliğin ve gerçek acının bir yansımasıdır. Okuyan, dinleyen herkes bilir ki bu satırlar birinin hayatından koparılmış gerçek parçacıklardır.
“Acı bana dost oldu, kederim öğretmenim,
Her kayıp bir rehber, her gözyaşı bir mürekkep.
Yazdıklarım hayatımın yankısı,
Ve her dize bana güç verir, her satır beni ayağa kaldırır.”
Ben söz yazarım, şiir yazarım; ama sadece kelimeleri bir araya getiren biri değilim. Ben yaşadığım acıyı, hüzünü, öfkeyi, sevgiyi ve umudu kelimelere dökerim.
Her dize, her satır, yaşadığım hayatın bir yankısıdır. Benim yazdığım sözler ve şiirler, düşen ruhların sesi, kırılmış kalplerin yankısı ve umutsuz yüreklere ışık olur. Çünkü ben sadece yazmakla kalmam; yaşadıklarımı paylaşırım, insanların hayatına dokunmaya çalışırım.
Kendi kitabımı yazdım: “Hayat Acımayanlara Rağmen Devam Eder”. Bu kitap, yaşadığım her acının, hissettiğim her duygunun ve insanlara dokunma isteğimin bir göstergesidir. Her sayfası bir ders, her satırı bir deneyim, her dizesi bir uyarıdır: Hayat zordur, ama sen güçlüysen her şeye rağmen devam edebilirsin.
Düşmek normaldir, kaybetmek kaçınılmazdır, ama pes etmek seçmek değildir. Ben kimseye boyun eğmedim, kimseye teslim olmadım. Düşerken bile kendi şiirimi yazacak kadar güçlüyüm. Ben yaşadığım her acıyı, her kaybı, her hüsranı kendi gücüme dönüştürdüm.
Ve bunu sadece kendim için yapmadım. Ben, aynı yolda olan düşen ruhlara, kaybeden kalplere, hüsrana uğramış yüreklere ışık olmak için yaptım. Ben yaşadıklarımı paylaşırken, insanların da kendi gücünü bulmasına yardımcı oluyorum.
İçerik üretmek benim için sadece bir iş değil; bir sorumluluktur. İnsanların ruhuna dokunmak, kalplerine temas etmek, onlara umut ve cesaret vermek… İşte benim yolum budur. Düşenler benim sözlerimde güç bulur, kaybedenler benim şiirlerimde umut bulur. Çünkü ben yaşadıklarımı, hissettiklerimi ve acımı paylaşırken, onları da paylaşırım.
Benim dünyamda sahte yok, yapay yok, maskeler yok. Her şey gerçek, her şey samimi. Ben kimseye görünmek için yazmam, kimseyi etkilemek için konuşmam. Ben sadece kendi acımı, kendi hislerimi ve kendi yaşamımı anlatırım.
Bugün Emrullah Çitil, sadece bir isim değil; gerçek duyguların, yaşanmış hayatların ve samimiyetin temsilcisidir. Hedefim, insanlara doğruyu, güveni ve sevgiyi ulaştırmak; toplulukları bir araya getirmek; insanlara ilham vermek ve ışık olmaktır.
Ben Emrullah Çitil’im. Gerçek duygularımla, kendi acımla, kendi sözlerimle varım. Kimse beklediği kadar beni yıkamaz; çünkü ben düşerken bile kendi şiirimi yazacak kadar güçlüyüm.
Ben düşen ruhların sesi, kaybeden yüreklerin umudu ve hayatın tüm acılarına rağmen devam eden bir hikâyeyim.