Önsöz — Herkesin Bilmediği Bir Hikâye

İnsanların gördüğü bir yüz vardır, bir de kimsenin bilmediği tarafı. Bazen gülümseyen birinin içinde yılların yorgunluğu saklıdır. Bazen güçlü görünen biri, hayatın karşısında defalarca tek başına kalmıştır.

Bu kitap, hayatın her zaman insanın istediği gibi ilerlemediğini anlatan bir hikâyedir. Erken büyümek zorunda kalan, ailesi için sorumluluk üstlenen, eğitim hayatı yarım kalsa da hayallerinden bütünüyle vazgeçmeyen bir insanın hikâyesi…

Benim hayatımda da söylenemeyen sözler, içime attığım acılar, yarım kalan hayaller ve kaybetmenin ne demek olduğunu öğreten hatıralar var. Herkesin gördüğü Emrullah ile içimde taşıdığım Emrullah her zaman aynı olmadı.

Bu satırlarda yalnızca yaşadıklarımı değil, yaşadıklarımın içimde bıraktığı izleri de anlatmak istiyorum.

1. Bölüm — Erken Büyümek

Hayat herkese aynı başlangıcı sunmuyor. Bazı insanlar çocukluklarını oyunlarla, hayallerle ve güzel hatıralarla geçirirken bazıları daha küçük yaşlarda sorumluluğun ne demek olduğunu öğrenmek zorunda kalıyor.

Ben de hayatın karşısında erken büyümek zorunda kalanlardan biriyim. Ailem için sorumluluk almak, kendi isteklerimi ikinci plana bırakmak ve hayatın getirdiği zorluklarla mücadele etmek zorunda kaldım.

İnsan bazen kendi geleceğini düşünmeye fırsat bulamadan başkalarının geleceği için mücadele eder. Kendi hayallerini erteler, kendi yorgunluğunu gizler ve ayakta kalması gerektiğini düşünür. Çünkü onun için mesele yalnızca kendisi değildir; arkasında sorumluluğunu hissettiği insanlar vardır.

Eğitim hayatımın yarım kalması, hayatın bana bıraktığı izlerden biridir. Ancak bir insanın eğitim hayatının yarım kalması, onun öğrenme isteğinin, insanlığının veya hayallerinin de sona erdiği anlamına gelmez.

Diploma bir insanın eğitimini gösterir; fakat karakterini, vicdanını, sevgisini ve verdiği mücadeleyi tek başına anlatamaz.

2. Bölüm — Aile ve Sorumluluk

Aile, insanın sığınmak istediği ilk yerdir. Fakat bazen hayat, insanı en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda kendi başına mücadele etmek zorunda bırakır.

Ailem için taşıdığım sorumluluklar, hayatı daha farklı görmeme neden oldu. Kendime ait bir yol çizmek isterken ailemin ihtiyaçlarını da düşünmek zorundaydım. Birçok insanın kolayca verdiği kararlar, benim için uzun uzun düşünülmesi gereken seçimlere dönüştü.

Bazen insanın içinde anlatmak istediği çok şey olur. Fakat anlatırsa anlaşılmayacağını düşünür. Bu nedenle susar, içine atar ve yoluna devam eder. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundaymış gibi görünür; oysa insanın içinde yıllardır kapanmayan hesaplar vardır.

Benim mücadelem yalnızca para kazanmak ya da hayatta kalmak değildi. Aynı zamanda kendimi kaybetmeden ayakta durabilmek, yaşadığım zorluklara rağmen içimdeki sevgiyi ve insanlığı koruyabilmekti.

3. Bölüm — Babasız Kalan Bir Taraf

Bir ailenin içindeki ayrılıklar, geride yalnızca değişen bir düzen bırakmaz. İnsanların kalbinde de izler bırakır. Baba ayrılığı, hayatın bazı yönlerini daha erken anlamama neden olan gerçeklerden biriydi.

Böyle durumlarda insan, yaşından büyük sorumluluklar üstlenebilir. Kendi duygularını anlamaya çalışırken aynı zamanda güçlü görünmesi gerektiğini düşünebilir. Bazen ne hissettiğini anlatmak yerine, yapılması gerekenleri yapmayı seçer.

Her insanın aile hikâyesi farklıdır. Benim hikâyemin de anlatılmayı bekleyen, içimde iz bırakan tarafları var. Bu sayfalarda önemli olan birilerini suçlamak değil; yaşadıklarımın beni nasıl etkilediğini ve bütün bunlara rağmen nasıl ilerlemeye çalıştığımı anlatmaktır.

4. Bölüm — Anne Hasreti

Bazı kayıplar vardır; insan onları bir cümleyle anlatamaz. Zaman geçer, hayat devam eder, insanlar değişir. Fakat bir hatıra, bir ses ya da sıradan bir gün, insanı yeniden geçmişin içine götürebilir.

Annemin yokluğu benim hayatımda derin bir iz bıraktı. Bir insanın annesini kaybetmesinin ne anlama geldiğini, bunu yaşayan insandan başkası bütünüyle bilemez.

13 Kasım 2018, annemle ilgili hayatımın en önemli ve acı tarihlerinden biri olarak hafızamda duruyor. Takvimde yalnızca bir gün gibi görünen bir tarih, insanın içinde bambaşka bir anlam taşıyabilir.

Anne hasreti bazen bir şarkıya dönüşür, bazen söylenemeyen bir cümleye, bazen de insanın kimseye göstermediği bir sessizliğe… Bazı duyguların karşılığı yoktur. Ne kadar anlatırsan anlat, içindeki boşluğu bütünüyle dolduramazsın.

Benim için anneme duyduğum özlem, yalnızca geçmişe ait bir duygu değil. Aynı zamanda yazdığım sözlerin, içimde taşıdığım duyguların ve müzikle anlatmaya çalıştığım acının bir parçası.

5. Bölüm — Söze Dökülen Acılar

İnsan her duygusunu konuşarak anlatamaz. Bazı acılar vardır ki kelimeler ağızdan çıkmaz; kâğıda dökülür. Bazen bir cümle, uzun uzun anlatamadığın yılların özeti olur.

Yazmak benim için duygularımı ifade etmenin yollarından biri oldu. Hayatın içinde biriktirdiğim düşünceler, özlemler, hayal kırıklıkları ve umutlar zamanla sözlere dönüştü.

Yazılan her sözün arkasında yaşanmış bir olay bulunması gerekmez. Bazen bir duygu, bazen bir gözlem, bazen de insanın içinde büyüttüğü bir düşünce bir eserin başlangıcı olur. Benim yazarlık yolculuğumda da duyguların önemli bir yeri var.

Yazmak, geçmişi değiştirmez. Ama insanın geçmişine başka bir gözle bakmasına yardımcı olabilir. İçinde birikenleri kelimelere dönüştürmek, bazen kendini yeniden tanımanın ilk adımıdır.

6. Bölüm — Müzikle Gelen Yolculuk

Müzik yolculuğum 2014 yılında başladı. Bu yolculuk düz bir çizgi hâlinde ilerlemedi. Hayatın şartları, kişisel mücadeleler ve farklı dönemler müzikle aramdaki ilişkiyi zaman zaman değiştirdi.

2014 yılında başlayan müzik yolculuğum 2016 yılında durdu. 2018 yılında yeniden başladım. 2020 yılında şarkı söylemeye ara verdim. 2022 yılında yeniden müziğe döndüm; 2023 yılında ise şarkı söylemeyi tekrar bıraktım.

Fakat şarkı söylemeye ara vermek, yazmaktan vazgeçmek anlamına gelmedi. Şarkı sözleri yazmayı sürdürdüm. Çünkü insan bazen sesini susturabilir; ama anlatmak istediklerini içinde taşımaya devam eder.

Her ara, her dönüş ve her yeni başlangıç bu yolculuğun ayrı bir parçası oldu. Müzik benim için yalnızca bir ses kaydı veya yayımlanan bir eser değildi. Aynı zamanda kendimi ifade edebildiğim, duygularımı paylaşabildiğim bir alandı.

7. Bölüm — 2026: Yeniden Ses Vermek

2026 yılı, müzik yolculuğumda yeni bir başlangıç anlamı taşıdı. Yeniden şarkı söylemeye başladım ve ilk şarkım olan “Ah Annem Ah” eserini yayımladım.

Bu dönüş, geçmişte yaşanan her şeyi geride bıraktığım anlamına gelmiyordu. İnsan geçmişini bir düğmeye basarak silemez. Ancak geçmişinden öğrendikleriyle geleceğe farklı bir şekilde yürümeyi seçebilir.

Yıllar boyunca yazdığım sözler, verdiğim aralar ve yeniden başlama kararım bu yolculuğun bir parçasıydı. “Ah Annem Ah” benim için yalnızca bir şarkı adı değil; anneme duyduğum özlemi müzik aracılığıyla ifade ettiğim bir eserdi.

Her sanatçının kendine ait bir hikâyesi vardır. Benim hikâyemde de suskunluklar, yeniden denemeler ve yarım kalmış gibi görünen başlangıçlar bulunuyor.

8. Bölüm — Hayaller, Projeler ve Emrullah Çitil

Hayatın zorluklarıyla mücadele ederken bir yandan da kendi projelerimi ve dijital dünyadaki çalışmalarımı geliştirmeye yöneldim. Emrullah Çitil adıyla oluşturduğum marka ve internet projeleri, kendimi ifade etme ve ürettiklerimi insanlarla paylaşma isteğimin bir parçası oldu.

Bir internet sitesi, bir müzik eseri veya yeni bir proje yalnızca dışarıdan görünen bir çalışma değildir. Bazen insanın geleceğe dair kurduğu hayallerin somutlaşmış hâlidir.

Elbette her proje planlandığı gibi ilerlemez. Bazen beklemek, yeniden düzenlemek ve farklı bir yol denemek gerekir. Önemli olan, karşılaşılan her güçlüğü başarısızlığın son sözü olarak görmemektir.

Benim için Emrullah Çitil adı, yalnızca bir isimden ibaret değil; yazdıklarımın, müzik çalışmalarımın ve geleceğe yönelik hedeflerimin ortak noktasıdır.

9. Bölüm — Yeniden Doğuş

Hayat insana bazen yeniden başlamayı öğretir. Bu başlangıç her zaman büyük bir kalabalığın önünde gerçekleşmez. Bazen kimsenin haberi olmadan, insanın kendi içinde verdiği sessiz bir kararla başlar.

Geçmişte yaşadığım zorluklar benim hikâyemin bir parçası. Fakat hikâyemin tamamının yalnızca acılardan oluşmasını istemiyorum. Hayatımda yarım kalan şeyler olabilir; yine de önümde yeni hedefler belirleyebilir, yeni eserler üretebilir ve kendime yeni yollar açabilirim.

Yeniden doğuş, geçmişte hiç yara almamış olmak değildir. Yaraların varlığını kabul ederek hayatına devam edebilmektir. Bazen insanın en büyük başarısı, başına gelenleri unutmak değil, bütün bunlara rağmen kendini yeniden kurabilmektir.

Benim yolculuğum da devam ediyor. Anlatılacak sözler, yazılacak şarkılar ve gerçekleştirmek istediğim hayaller var. Geçmişim benim bir parçam; ancak geleceğimin nasıl şekilleneceği için atacağım adımlar da önemli.

Son Söz — Hikâyem Devam Ediyor

Bu kitap, hayatımın bütün ayrıntılarını anlattığını iddia eden tamamlanmış bir kayıt değil. Yaşadığım zorlukların, aileme karşı hissettiğim sorumluluğun, anneme duyduğum özlemin ve müzikle kurduğum bağın bir anlatımı.

Hayatımın anlatılmayı bekleyen başka bölümleri de var. Her hatıranın kendine ait bir zamanı, her duygunun kendine ait bir dili bulunuyor.

Bugün geçmişime baktığımda yalnızca kaybettiklerimi değil, bütün bunlara rağmen sürdürdüğüm mücadeleyi de görüyorum. Yaşadıklarım beni etkiledi; fakat bundan sonra atacağım adımlar da benim hikâyemi şekillendirecek.

Bu satırları okuyan herkesin bilmesini isterim: Bir insanın hayatını yalnızca dışarıdan gördüklerinizle değerlendiremezsiniz. Herkesin anlatamadığı bir geçmişi, içinde taşıdığı bir yükü ve gerçekleştirmeyi beklediği hayalleri olabilir.

Benim adım Emrullah Çitil. Bu, hayatımın zorluklarla dolu bölümlerinden bir anlatı. Yolculuğum ise devam ediyor.