Yağmur yağdı bugün…
Sokak değil, içim ıslandı bu kez.
Her damlada senden kalan bir iz vardı,
silinmeye direnen.
Sandım ki zaman geçer,
sen de onunla birlikte akıp gidersin.
Ama meğer bazı insanlar
geçmeyen yağmurmuş;
giderken bile yağar,
susarken bile konuşurmuş içimizde.
Şimdi yağmurun sesi değil,
senin yokluğun vuruyor cama.
Ve ben,
her damlada tekrar kaybediyorum seni.
Belki de sen hiç gitmedin;
ben hep yağmurun altında kaldım.
Paylaş: