Yandım…
Ama o yangını kimse görmedi.
Dumanı içime çöktü,
çığlığı içimde sustu.
Düştüğümü sandılar,
oysa ben içimde yeni yollar kuruyordum.
Küllerimin arasında aradım kendimi,
bir parça acı,
bir parça sabır,
bir parça da hâlâ pes etmeyen yanım…
Hepsini toplayıp
yeniden ayağa diktim kalbimi.
Çünkü insanlar bilmez;
en güçlü çiçekler
yangın yerinde açar.
Ve ben,
beni unutanlara inat,
kendime yeniden filizlendim.
Paylaş: