Sokak lambası titrerken akşamın ucunda,
Bir adım daha attım eski hatıralardan uzağa.
Şehir yine kalabalıktı, herkes bir yere yetişiyordu,
Ben içimde yarım kalan bir cümleyi taşıyordum.
Bir zamanlar aynı yağmura sığınmıştık,
Şimdi damlalar ayrı ayrı düşüyor omzuma.
Ne kapını çalacak bir cesaret kaldı,
Ne de geçmişi bugüne çağıracak bir bahane.
Gittiğin gün takvimden bir yaprak kopmadı,
Ama içimde mevsimlerin yeri değişti.
İnsan bazen birini kaybettiği için değil,
Onunla kurduğu kendini özlediği için susar.
Artık aynı sokaktan geçerken durmuyorum,
Yolun sonuna bakıp eskiyi çağırmıyorum.
Bir vedanın öğrettiği en zor şey şu:
Eksilen yanınla da yürümeyi öğreniyorsun.
Emrullah Çitil