Emrullah Çitil – Ayrılık SöZleRi – AnLaMda 2025

Sen gittin, ben kaldım. Ama en çok da biz kaybolduk bu yol ayrımında.

Zaman her şeyi unutturur derler. Yalan. Sen hâlâ bende yaşıyorsun.

Bir vedanın en acıtan yanı, geride kalan sessizliktir.

Kalbime düşen gölgeni silebilirim ama izini asla.

Ayrılıklar hep soğuk olur derler, ama senin gidişin içimi yaktı.

Gittin ve ben sustum. Çünkü bazen kelimeler de yetim kalır.

Bir zamanlar sevdanın çiçek açtığı yerde şimdi yalnızlık büyüyor.

Senden geriye sadece sessizlik kaldı. Ve bir de içimde yankılanan hatıraların.

Vedalar bazen bir başlangıçtır, ama benim için sadece bir sondu.

Sen gidince anladım ki, bazı yaralar zamanla değil, kabullenmeyle iyileşir.

Özlemek, senin adını sessizce haykırmaktır gece yarıları.

Gözlerin gibi ellerin de soğuktu giderken. Belki de en başından beri bendeki yerin buz gibiydi.

Unutmak için çabaladıkça, daha çok hatırlıyorum seni.

Ayrılık, kalbimin en derin köşesine kazınmış bir iz gibi. Ne zaman baksam oradasın.

Gittiğinde sadece beni değil, birlikte kurduğumuz hayalleri de öldürdün.

Sensizliğe alışmak, en zor savaşıma dönüşüyor her gün.

Gidişin bana öğretti ki, bazen en büyük düşman, en sevdiğin kişi olabilir.

Bazen bir insan, giderken bile içinde yaşamaya devam eder.

Öyle bir gittin ki, arkanda bıraktığın boşlukla savaşmayı hâlâ öğrenemedim.

Sen beni bırakmadın aslında, bizden kalan her şeyi yıktın.

Ayrılık, sevdanın en acıtan yüzüymüş meğer.

Zaman unutturur dediler, ama zaman seni benden hiç almadı.

Yollar ayrıldı ama izlerin hep aynı sokakta.

Birlikte büyüttüğümüz sevgiyi sen tek başına öldürdün.

Gözlerinle veda ettin ama kalbin çoktan uzaklaşmıştı.

Gidiyorsun ama bil ki, ardında bıraktığın ben hâlâ burada.

Biten her şeyin ardından bir şeyler eksilir insanda, en çok da umut.

Sensiz geçen her gün, içimde derinleşen bir uçurum.

Gitmek bazen kalmaktan daha kolaydır, bunu en iyi sen öğrettin.

Kalbimde bir şarkı gibiydin, şimdi sadece nakaratın yankısı kaldı.

Bazı ayrılıklar, sevdanın aslında hiç var olmadığını gösterir.

Sen gittin, ben kaldım ama en çok da içimde bir şeyler öldü.

Aşk bittiğinde geriye sadece boşluk kalır.

Giderken arkana bakmadın, çünkü orada hâlâ seni seven biri vardı.

Unutmak isterken daha çok hatırlıyorum seni.

Gidişinle öğrendim ki, bazı insanlar sadece hayatımıza zarar vermek için girer.

Zaman ilerledikçe seninle olan anılarım geriye değil, daha derine gidiyor.

Bazı sevgiler, ayrılığı bile hak etmeyecek kadar değersizmiş.

İçimde yankılanan sessizliğin adı artık sensizlik.

Beni bırakıp gittin ama farkında mısın, ben hâlâ olduğum yerdeyim.

Bazı yollar dönülmezdir, tıpkı senin gidişin gibi.

Ayrılık, insanın ruhunu kemiren en ağır duygulardan biriymiş.

Sen gittin, ben kaldım ama en çok da umutlarımız kayboldu.

Ne zaman eski bir şarkı çalsa, içimde bir yara yeniden kanıyor.

Vedalar acıdır ama en çok da unutulmak öldürür insanı.

Gözlerime bakıp \”gideceğim\” demedin ama ben anladım, gözlerin çoktan söylemişti.

Aşk bir oyunmuş meğer, kaybedeni hep ben oldum.

Bir zamanlar içimi ısıtan sesin, şimdi en soğuk rüzgar gibi esiyor içimde.

Sen gidince anladım ki, en büyük yalnızlık sevdiğin insanın yokluğudur.

Giderken aldığın her şeyin yerine, bende tarifsiz bir boşluk bıraktın.

Ayrılık sadece iki insanı ayırmaz, bazen insanın kendisini de parçalar.

Unutmak için zamana bıraktım ama zaman seni unutturmadı.

Sevdanın bittiği yerde, sessizlik başlar.

Beni en çok yoran şey, seni unutmaya çalışmak oldu.

Vedalar sadece fiziksel değildir, bazen ruhen de biter insan.

Gidişin, içimde kopan fırtınaların başlangıcıydı.

Her şey bittiğinde, en ağır gelen şey hatıralardı.

Senin yokluğun, varlığından daha büyük bir iz bıraktı bende.

Bazı ayrılıklar ölüm gibidir, ama ölen hep geride kalandır.

Kalbimde bir yara gibisin, ne kanıyor ne de iyileşiyor.

Sen gittin, ben kaldım. Ama en çok da biz kaybolduk bu yol ayrımında.

Zaman her şeyi unutturur derler. Yalan. Sen hâlâ bende yaşıyorsun.

Bir vedanın en acıtan yanı, geride kalan sessizliktir.

Kalbime düşen gölgeni silebilirim ama izini asla.

Ayrılıklar hep soğuk olur derler, ama senin gidişin içimi yaktı.

Gittin ve ben sustum. Çünkü bazen kelimeler de yetim kalır.

Bir zamanlar sevdanın çiçek açtığı yerde şimdi yalnızlık büyüyor.

Senden geriye sadece sessizlik kaldı. Ve bir de içimde yankılanan hatıraların.

Vedalar bazen bir başlangıçtır, ama benim için sadece bir sondu.

Sen gidince anladım ki, bazı yaralar zamanla değil, kabullenmeyle iyileşir.

Özlemek, senin adını sessizce haykırmaktır gece yarıları.

Gözlerin gibi ellerin de soğuktu giderken. Belki de en başından beri bendeki yerin buz gibiydi.

Unutmak için çabaladıkça, daha çok hatırlıyorum seni.

Ayrılık, kalbimin en derin köşesine kazınmış bir iz gibi. Ne zaman baksam oradasın.

Gittiğinde sadece beni değil, birlikte kurduğumuz hayalleri de öldürdün.

Sensizliğe alışmak, en zor savaşıma dönüşüyor her gün.

Gidişin bana öğretti ki, bazen en büyük düşman, en sevdiğin kişi olabilir.

Bazen bir insan, giderken bile içinde yaşamaya devam eder.

Öyle bir gittin ki, arkanda bıraktığın boşlukla savaşmayı hâlâ öğrenemedim.

Sen beni bırakmadın aslında, bizden kalan her şeyi yıktın.

Ayrılık, sevdanın en acıtan yüzüymüş meğer.

Zaman unutturur dediler, ama zaman seni benden hiç almadı.

Yollar ayrıldı ama izlerin hep aynı sokakta.

Birlikte büyüttüğümüz sevgiyi sen tek başına öldürdün.

Gözlerinle veda ettin ama kalbin çoktan uzaklaşmıştı.

Gidiyorsun ama bil ki, ardında bıraktığın ben hâlâ burada.

Biten her şeyin ardından bir şeyler eksilir insanda, en çok da umut.

Sensiz geçen her gün, içimde derinleşen bir uçurum.

Gitmek bazen kalmaktan daha kolaydır, bunu en iyi sen öğrettin.

Kalbimde bir şarkı gibiydin, şimdi sadece nakaratın yankısı kaldı.

Bazı ayrılıklar, sevdanın aslında hiç var olmadığını gösterir.

Sen gittin, ben kaldım ama en çok da içimde bir şeyler öldü.

Aşk bittiğinde geriye sadece boşluk kalır.

Giderken arkana bakmadın, çünkü orada hâlâ seni seven biri vardı.

Unutmak isterken daha çok hatırlıyorum seni.

Gidişinle öğrendim ki, bazı insanlar sadece hayatımıza zarar vermek için girer.

Zaman ilerledikçe seninle olan anılarım geriye değil, daha derine gidiyor.

Bazı sevgiler, ayrılığı bile hak etmeyecek kadar değersizmiş.

İçimde yankılanan sessizliğin adı artık sensizlik.

Beni bırakıp gittin ama farkında mısın, ben hâlâ olduğum yerdeyim.

Bazı yollar dönülmezdir, tıpkı senin gidişin gibi.

Ayrılık, insanın ruhunu kemiren en ağır duygulardan biriymiş.

Sen gittin, ben kaldım ama en çok da umutlarımız kayboldu.

Ne zaman eski bir şarkı çalsa, içimde bir yara yeniden kanıyor.

Vedalar acıdır ama en çok da unutulmak öldürür insanı.

Gözlerime bakıp \”gideceğim\” demedin ama ben anladım, gözlerin çoktan söylemişti.

Aşk bir oyunmuş meğer, kaybedeni hep ben oldum.

Bir zamanlar içimi ısıtan sesin, şimdi en soğuk rüzgar gibi esiyor içimde.

Sen gidince anladım ki, en büyük yalnızlık sevdiğin insanın yokluğudur.

Giderken aldığın her şeyin yerine, bende tarifsiz bir boşluk bıraktın.

Ayrılık sadece iki insanı ayırmaz, bazen insanın kendisini de parçalar.

Unutmak için zamana bıraktım ama zaman seni unutturmadı.

Sevdanın bittiği yerde, sessizlik başlar.

Beni en çok yoran şey, seni unutmaya çalışmak oldu.

Vedalar sadece fiziksel değildir, bazen ruhen de biter insan.

Gidişin, içimde kopan fırtınaların başlangıcıydı.

Her şey bittiğinde, en ağır gelen şey hatıralardı.

Senin yokluğun, varlığından daha büyük bir iz bıraktı bende.

Bazı ayrılıklar ölüm gibidir, ama ölen hep geride kalandır.

Kalbimde bir yara gibisin, ne kanıyor ne de iyileşiyor.

Ayrılık dediğin şey, bazen bir insanın en büyük çaresizliği olur.

Gidişinle öğrendim ki, bazen en büyük düşman en sevdiğindir.

Bazı insanlar giderken bile iz bırakır, sen o izlerden birisin.

Sevdanın en acı yüzü, vedalarla ortaya çıkar.

Şimdi uzaklarda bir yerdesin ama içimde hâlâ en yakınsın.

Ayrılık, sevdanın en hüzünlü şiiridir.

Her veda bir hikaye bitirir, ama bazı hikayeler asla unutulmaz.

Gittiğin günden beri, içimde bir eksiklik var, adı sen.

Gözlerin gibi gidişin de soğuktu, ama içimde yangınlar bıraktı.

Bazı aşklar, ayrılıklarıyla hatırlanır.

Seninle güzel olan her şey, şimdi acı veriyor.

Sensizlik, içimde taşınması en zor yük oldu.

Bazı anılar, unutulmaya direnir, tıpkı senin gibi.

Ayrılık, bazen en büyük öğretmendir. Bana sen öğrettin.

Gidişinle öğrendim ki, bazı sevgiler sadece hayalden ibaretmiş.

Sen gittin, ben kaldım ama en çok da ruhum eksildi.

Sevdanın izleri, kalbimde en derin yaralar olarak kaldı.

Zaman unutturur sandım, oysa zaman sadece özlemi büyütüyor.

Ayrılıklar insanı olgunlaştırır derler, ama benim sadece içimi acıttı.

Gittin ve ben sustum. Çünkü bazı ayrılıklar kelimelerle anlatılmaz.

Ayrılık dediğin şey, bazen bir insanın en büyük çaresizliği olur.

Gidişinle öğrendim ki, bazen en büyük düşman en sevdiğindir.

Bazı insanlar giderken bile iz bırakır, sen o izlerden birisin.

Sevdanın en acı yüzü, vedalarla ortaya çıkar.

Şimdi uzaklarda bir yerdesin ama içimde hâlâ en yakınsın.

Ayrılık, sevdanın en hüzünlü şiiridir.

Her veda bir hikaye bitirir, ama bazı hikayeler asla unutulmaz.

Gittiğin günden beri, içimde bir eksiklik var, adı sen.

Gözlerin gibi gidişin de soğuktu, ama içimde yangınlar bıraktı.

Bazı aşklar, ayrılıklarıyla hatırlanır.

Seninle güzel olan her şey, şimdi acı veriyor.

Sensizlik, içimde taşınması en zor yük oldu.

Bazı anılar, unutulmaya direnir, tıpkı senin gibi.

Ayrılık, bazen en büyük öğretmendir. Bana sen öğrettin.

Gidişinle öğrendim ki, bazı sevgiler sadece hayalden ibaretmiş.

Sen gittin, ben kaldım ama en çok da ruhum eksildi.

Sevdanın izleri, kalbimde en derin yaralar olarak kaldı.

Zaman unutturur sandım, oysa zaman sadece özlemi büyütüyor.

Ayrılıklar insanı olgunlaştırır derler, ama benim sadece içimi acıttı.

Gittin ve ben sustum. Çünkü bazı ayrılıklar kelimelerle anlatılmaz.