
Emrullah Çitil – Bekleyişin Yorgunluğu
Kapıya her ses gelişinde umutlanmak, sonra yine sessizliğe dönmek… Hasret bazen insanı böyle tüketir. Söz: Emrullah Çitil

Kapıya her ses gelişinde umutlanmak, sonra yine sessizliğe dönmek… Hasret bazen insanı böyle tüketir. Söz: Emrullah Çitil

Kapandı sandım eski defter,Bir rüzgâr esti, açıldı yine.Yollar değişti, mevsimler geçti,Özlemin kaldı aynı yerinde. Dön demiyorum, bilirim artık,Bazı…

İnsan yokluğa alıştığını sanır; bir şarkı çalar, bütün ezberleri bozulur. Söz: Emrullah Çitil

Gece uzadıkça hatıralar konuşur; insan en çok sustuğu kişiyi özler. Söz: Emrullah Çitil

Masada bir mektup, penceremde yağmur,İçimde söyleyemediğim eski bir gurur.Adını yazmadım, kâğıt yine seni bildi,Kalem sustu; gece bütün cümleleri…

Bir mevsim geçti içimden,Takvim yaprakları bilmedi.Göl kıyısında sustu anılar,Rüzgâr adını söylemedi. Bir yaprak düştü suya,Ardından nice söz sürüklendi.Ben…

Bazı vedalar kapıyı kapatmaz; insanın içinde bitmeyen bir bekleyiş bırakır. Söz: Emrullah Çitil

Özlemek, birinin yokluğunu her güzel anın içinde yeniden fark etmektir. Söz: Emrullah Çitil

Akşamın karanlığı değil, anlatacak birini bulamamak çöker insanın üzerine.

Her sevda kavuşmakla bitmez; bazıları insanın içinde ömürlük bir hikâye olur.