Benim İçimde
Bir Dünya Var
Geceleri gözlerimden sessizce süzülen bir acı…
Dışarıdan bakınca dimdik duran bir adamım,
Ama bir bilsen içimde kaç kere yıkıldım.
Derdimi dökemedim bir yabancının gölgesine.
Herkes beni güçlü bildi, ben de sustum,
Kendi yaralarımla baş başa oturup durdum.
Birine inanmak, bir yuvam olsun istedim inan.
Bir kapı açılsın istedim, huzur girsin içeri,
Artık yüzüm gülsün, unutsun kalbim kederi.
Ne zaman mutlu olsam bir şey eksik kaldı.
Ben herkese yetişmeye çalışırken ömrümden,
Bir parça daha koptu, kimsenin haberi olmadı.
Ne güneşi doğuyor ne gecesi bitiyor.
Bir yanım hâlâ umutla yarını bekliyor,
Bir yanım geçmişin yükünü taşıyor.
Ben gülünce herkes mutlu sanıyor,
Kimse bilmiyor, kalbim sessizce ağlıyor.
Sanki bütün geçmişim dökülür kaldırımlara.
Bir söz duyarım, içimden bir şey kopar,
İnsan en çok da anlatamadığı yerde yorulur, anlar.
Beni kıranlara bile kalbimi benzetmedim.
Çünkü ne yaşarsam yaşayayım bu hayatta,
İnsanlığımı kaybetmek istemedim asla.
Bakıp da anlar gözlerimin arkasına.
“Yorulmuşsun,” der, başka hiçbir şey sormadan,
Biraz huzur verir bana, hiçbir karşılık beklemeden.
Belki yüreğimdeki kara bulutlar dağılır gider.
Belki geçmişin izleri silinmez ama,
Yaralarım ilk kez kanamadan uyurum o akşam.
Her gülüşümün ardında bir ömür saklı kaldı.
Beni herkes tanıyabilir, ama herkes bilemez,
Bir insanın sessizliği bazen bin söze bedeldir.
Adım bir şiirin içinde, bir şarkıda yaşarsa,
Şunu bilin, ben sadece sevilmek istemiştim,
Bu koca hayatta biraz anlaşılmayı dilemiştim.
Biraz kırgınlık, biraz umut, biraz yarım kalan hayal.
Ne kadar yorulursa yorulsun bu yürek,
Son nefesine kadar insan kalmaya kararlı bir adam.
🥀
SÖZ: EMRULLAH ÇİTİL
SÖZ: EMRULLAH ÇİTİL
Bir yanıt yazın