Aşk Yalanmış, Sen Yalan
Yazan: Emrullah Çitil
Bir zamanlar adını ezberlerdim dualarımda,
Gözlerinle başlardı her sabahım.
Gülüşünle yaz gelirdi yüreğime,
Şimdi ise kış bile sıcak kalır yanında…
Söylediğin her söz kazınmıştı kalbime,
“Seviyorum” demiştin ya hani…
Ne güzel yalan söyledin öyle,
Ben de saf saf inandım sana.
Geceleri seninle düşlerdim,
Bir ömür seninle geçsin isterdim.
Oysa sen her hayalimde biraz daha eksilmişsin,
Her gülüşünle biraz daha ölmüşüm içimden.
Aşkın adı sendin bana göre,
Meğer kelimeler bile seni kabullenmemiş.
Kalbimde ne varsa seninle yanmış,
Seninle de küle dönmüş meğer…
Sana verdiğim her değeri,
Şimdi birer birer kendimden söküyorum.
Çünkü sen sadece bir misafirmişsin,
Biraz gülüp, sonra terk eden bir yabancı.
Bana “biz” dedin, ama hiç “biz” olmadık.
Sen hep kendinle kalmışsın, ben sana aldanmışım.
Bir tebessüm uğruna neler feda etmişim,
Meğer ben seni severken, sen gitmeye hazırlanmışsın.
Şimdi adını bile anmak içimi acıtıyor,
Gözlerin değil, artık boşluğun bakıyor bana.
Kalbimden adını kazıdım bugün,
Aynaya baktığımda “iyi ki gitmiş” diyorum sana.
Yolun açık olsun, ama benden uzak…
Çünkü sen bana ait değilsin artık.
Aşk yalanmış, sen yalan…
Ve sen… Sen artık bana çok yabancısın…