ŞİİRLER
Bu gece yine konuştum karanlıkla.
Oturdu yanıma sanki bir dost gibi.
“Unutur muyum?” dedim,
gülümsedi o derin sessizliğiyle.
“İnsan unutmaz.” dedi,
“sadece unutmuş gibi yapar.”
Gece biliyordu içimdeki her şeyi;
kırık sözlerimi,
bir türlü kapanmayan yaraları,
hiçbir sabahın silemediği gölgeleri…
Sonra ekledi:
“Sen unutmaktan değil,
hatırlamaktan yorulmuşsun.”
Haklıydı.
Çünkü bazı yüzler,
insanın karanlığına kazınır
ve gece bile onları susturamaz.
Paylaş: